در این پژوهش به تحلیل لرزه‌زمین‌ساخت محدوده‌ای به شعاع 25 کیلومتری شهر گوریه(از توابع شعیبیه شهرستان شوشتر، استان خوزستان، ایران) با نگرشی بر نه ماه فوج‌لرزه‌ گوریه از تاریخ 24-8-1396 تا 30-4-1397 پرداخته شده است. هدف اصلی در این پژوهش، گردآوری شواهدی جهت اثبات فعالیت روندهای لرزه‌خیز جدید و در نهایت لزوم استحکام بناهای تاریخی و قدیمی در این محدوده است. پیشینه لرزه‌خیزی، شواهد صحرایی، موقعیت مکانی رومرکز این رویداد(به صورت خوشه لرزه‌ای) و نیز روند مهاجرت آنها به سوی جنوب‌غرب(N30E)، گویای فعالیت روند لرزه‌ای شمال‌شرق ـ جنوب‌غرب در مجاورت فعالیت روند لرزه‌ای شمال‌غرب ـ جنوب‌شرق(روند زاگرسی) و انطباق آنها با موقعیت مکانی گسل‌های سطحی و زیرسطحی در این محدوده است. همچنین سازوکار کانونی ارائه شده برای زمین‌لرزه‌های این محدوده، سازوکار فشاری و در مواردی همراه با مؤلفه امتدادلغز راستگرد را برای گسل‌های مسبب لرزه‌خیزی این محدوده، بیان می‌کند. عمده شواهد گردآوری شده بیانگر فعالیت مجدد گسل سردارآباد، گسل زیرسطحی(UGC-FAULT) و خطواره مغناطیسی(MGL-1) است. در ادامه، تحلیل خطر زمین‌‌لرزه به روش تعیینی برای این محدوده انجام شد و بیشینه توان لرزه‌زای(MSmax)7/14 ریشتر برای گسل زیرسطحی(UGC-FAULT) و بیشینه شتاب افقی(PGA) g0.27 برای خطواره مغناطیسی(MGL-1) محاسبه گردید.