مجموعه آذرین آساگی در ۱۵0 کیلومتری (از طریق جاده) شمال‌غرب شهر زاهدان و در بخش شمالی پهنه زمین‌درز سیستان واقع شده است. زمین‌شناسی محدوده مورد مطالعه شامل برونزدهای کوچکی از سنگ‌های اولترامافیک کرتاسه و سنگ‌های رسوبی فلیش‌گونه پالئوسن–ائوسن است که توسط سنگ‌های آذرین خروجی الیگوسن پوشانده و توسط سنگهای آذرین نیمه‌نفوذی و نفوذی الیگوسن با ترکیب حدواسط قطع شده‌اند. به‌منظور شناسایی پهنه‌های دگرسان‌شده در این محدوده، از تصاویر ماهواره‌ای سنجنده ASTER به‌همراه مطالعات صحرایی و آزمایشگاهی استفاده شده است. شناسایی و تفکیک واحدهای سنگی و پهنه‌های دگرسانی با تکنیک های ترکیب رنگی کاذب ۴-۶-۸ و نسبت‌های باندی (2/4، 2/8 و 6/7) انجلم شد. برای تفکیک دگرسانی‌های فیلیک، پروپیلیتیک و آرژیلیک، به‌ترتیب از نسبت‌های باندی /b6 (b5+b7) ، (b7+b8) /(b6+b9) و (b4+b6)/b5 استفاده شد. نتایج حاصل از این مطالعات نشان می‌دهد که بخشی از واحدهای فلیشی و سنگهای آذرین بخصوص نیمه نفوذی ها در محدوده مورد مطالعه شدیدا و به‌طور گسترده‌ای دچار دگرسانی شده‌اند. دگرسانی فیلیک بیشتر در بخش‌های مرکزی و دگرسانی‌های آرژیلیک و پروپیلیتیک در نواحی پیرامونی محدوده مورد مطالعه گسترش دارند. بررسی‌های صحرایی محدوده مورد مطالعه و مطالعات میکروسکوپی نمونه‌های برداشت‌شده از سنگهای آذرین دگرسان شده نیز وجود گسترش وسیع و شدید دگرسانی‌های فیلیک و پروپیلیتیک و گسترش اندک دگرسانی پتاسیک را تأیید می‌کند. این دگرسانی‌ها عمدتاً و به ترتیب با سنگ‌های آذرین حدواسط نظیر آندزیت، دیوریت پورفیری وکوارتز مونزونیت انطباق دارند. اگرچه طی بررسی‌های صحرایی شواهد مشخصی از کانی‌سازی مشاهده نشد، اما الگوی دگرسانی منطقه تا حدودی مشابه الگوی دگرسانی در سامانه‌های پورفیری است.